Το βιβλίο πραγματεύεται τη δύναμη που κρύβει ο άνθρωπος μέσα του και, ταυτόχρονα, μέσα από τη συμπεριφορά των πλασμάτων, μας διδάσκει πώς πρέπει να αγαπάμε και να φροντίζουμε το περιβάλλον.
Σε τι να πιστέψω πια,
όταν το φως καταπίνεται από τη νύχτα;
Δεν πά’ να τα βρήκαν στο μοίρασμα…
Και περπατώ στη σκέψη,
χωρίς τα χείλη σου να ξεδιψούν τα δικά μου.
Στην πόλη των ονείρων, το Λας Βέγκας, μια γυναίκα βρίσκει τον έρωτα της ζωής της. Ένας έρωτας καθαρός και αληθινός, που ξεπερνά τον χρόνο και τον χώρο, μέσα από δύο ψυχές που συναντιούνται για να αφιερωθούν η μία στην άλλη και να αναζητήσουν τι σημαίνει πραγματικά αγάπη.
Οι Αόρατοι της Γης είναι ψάρια, αρκούδες, λύκοι, αγριογούρουνα.
Οι Αόρατοι της Γης είναι πουλιά, έντομα, λουλούδια, δέντρα.
Οι Αόρατοι της Γης είναι και άνθρωποι. Σήμερα οι Άλλοι, αύριο Εμείς.
Η ζωγράφος Σμαρώ Τζενανίδου διάλεξε αυτό το θέμα για την τελευταία έκθεσή της. Πίνακες που στέλνουν ένα μήνυμα για το περιβάλλον,
ένα SOS απέναντι στον κίνδυνο της κλιματικής αλλαγής, η οποία τα τελευταία χρόνια εκδηλώνεται με απειλητική ένταση στον πλανήτη μας.
Ένα εικαστικό «φτάνει πια» προς τον άνθρωπο που δεν αγαπά τη γη, τον αέρα, τη θάλασσα, τη ζωή.
Δεκαπέντε συγγραφείς στάθηκαν ο καθένας μπροστά σε έναν διαφορετικό πίνακα της Τζενανίδου, εμπνεύστηκαν και άρχισαν να γράφουν μια μικρή ιστορία. Αγωνίες, φόβοι, ελπίδες αποτυπώνονται στο χαρτί από δημιουργούς που ζουν στο σήμερα, αλλά ανησυχούν για το αύριο.
Όταν η Λογοτεχνία συναντά τη Ζωγραφική, η φωνή της Τέχνης γίνεται πιο δυνατή!
Πίσω από κάθε στροφή, ένας ψίθυρος. Σε κάθε σελίδα, μια αποκάλυψη. Οι ήρωες των ιστοριών αυτών δεν είναι ξένοι· είναι κομμάτια μας — εύθραυστοι, ένοχοι, ανθρώπινοι.
Μέσα από τις διαδρομές τους, ο αναγνώστης βυθίζεται στη σύνθετη υφή της ανθρώπινης φύσης, συναντά τους φόβους που δεν ονομάζουμε, τις ενοχές που αποσιωπούμε, τις αλήθειες που αποφεύγουμε.
Γιατί ο πραγματικός τρόμος δεν κατοικεί στα σκοτεινά σοκάκια του έξω κόσμου, αλλά στα πιο κρυφά δωμάτια του εαυτού μας.
Τώρα άνθισε εμπρός μου
το ουρλιαχτό απ’ τον βυθό της αλουπότρυπας.
Είχα καιρό να τυφλωθώ,
εδώ στο μαύρο έρημο λαγούμι.
Ένα κουρέλι αλυχτά στον άνεμο,
μαυροκόκκινο σαν αίμα ταύρου.
Οι περισσότερες δυσλειτουργικές συμπεριφορές και τα μπλοκαρισμένα συναισθήματα που έχω δουλέψει ως θεραπεύτρια, συχνά πηγάζουν από την αίσθηση τού: “Δεν αξίζω”, “Δεν είμαι αρκετός”.
Το βιβλίο αυτό αποτελείται από 51 αυτοτελείς ιστορίες εμπνευσμένες από την καθημερινότητα με θέματα όπως «Η σχέση με τους γονείς και τα τραύματα που κουβαλάμε», «O εικονικός κόσμος των Social Media», «Η αποτυχία δεν είναι το τέλος» κ.α.
Ένας οδηγός κατανόησης του κόσμου, μα πάνω απ’όλα του εαυτού μας…
Όταν, όμως, ο Πίτα Πίτα αποφασίζει να ανοίξει εστιατόριο δίπλα σε εκείνο του Σαλάτα Σεφ, ο ανταγωνισμός τους μεγαλώνει και η κατάσταση περιπλέκεται.
Ένας διαγωνισμός μαγειρικής θα δώσει τη λύση στη διαμάχη τους. Άραγε, θα καταφέρει ο Σαλάτα Σεφ να κερδίσει τη δοκιμασία; Και ποιο είναι το μυστικό που θα τον οδηγήσει στην επιτυχία;
Ένα παραμύθι για την άμιλλα και την αξία της προσπάθειας.
Η γαλήνη διαρκεί τρεις μέρες, ώσπου η κήρυξη πολέμου από τον τσάρο Νικόλαο Β΄ αναγκάζει τον Αλέξιο να φύγει για την Αυστρία. Καιρό αργότερα, ο Αλέξιος χάνεται σε ένα φαράγγι, αφήνοντας τη Βαλεντίνα να αναζητά παρηγοριά. Ζητά από έναν αγιογράφο να της φτιάξει την Παναγία του Βλαντίμιρ, προσθέτοντας μια αφιέρωση.
Τελικά ο Αλέξιος επιστρέφει; Ποια είναι στην πραγματικότητα η Βαλεντίνα;
Όλοι αυτοί οι χαρακτήρες εμπλέχτηκαν σε έναν καταιγισμό δράσης, αστείων αλλά και τραγικών γεγονότων, περιπετειών και ανατροπών, αντιμετωπίζοντας έτσι τις δυσκολίες και τους κινδύνους της εποχής. Ο Μανώλης θα κρατήσει αυτές τις αναμνήσεις για πάντα στην καρδιά του, ακόμα και σήμερα, εξήντα χρόνια μετά την αποχώρησή του από το Π.Ν.
Οι ιστορίες αυτές θα σε συνοδεύουν στις μέρες του μόχθου σου για να σε προσγειώνουν από ατοπήματα και έπαρση και να σε στηρίζουν στις καθημερινές δυσκολίες, υπενθυμίζοντάς σου πως όλες τους είναι πανανθρώπινες και… όχι αποκλειστικά δικές σου.
Γιατί αν και περάσαμε δύσκολα, δεν χάσαμε το γέλιο μας…
Μακρόστοιχη και πολυστρωματική ποίηση, που συχνά πειραματιζόμενη αποπειράται να αναδείξει την μακραίωνη δαψίλεια της Ελληνικής.
Κάτω από τον ελληνικό ήλιο που ξελογιάζει, οι γυναίκες του Αυγούστου θα αναλάβουν πάλι να διορθώσουν ή και να καταστρέψουν ότι η συνήθεια έχει χτίσει.
Ο «Ήχος Ψυχής» είναι μια μικρή συλλογή ποιημάτων εσωτερικής αφύπνισης, προσωπικής ανάπτυξης, εσώτερης θεραπείας, μια δημιουργική έκφραση σαν διαλογισμός.
Η ποιήτρια Λένα Τριάντη σε αυτή τη συλλογή, μέσω του γραπτού λόγου, δημιουργεί υπαρξιακούς συλλογισμούς, με τους οποίους πορεύεται στην καθημερινότητά της προς την πνευματικότητα.
Συλλογισμοί υπαρξιακοί, όπως τι είναι η ψυχή και ποιο το νόημα της επίγειας ζωής.
Δεν είμαστε άνθρωποι που αναζητούν την ψυχή τους.
Είμαστε ψυχές που ταξιδεύουν μέσα στην ανθρώπινη εμπειρία.
Μέσα από τις σχέσεις, τις απώλειες, τη χαρά, τον πόνο, τη μητρότητα, τον έρωτα και τη σιωπή, συλλέγουμε εμπειρίες αναζητώντας εκείνο που ποτέ δεν χάθηκε πραγματικά. Τον εαυτό μας.
Η Ελένη Καρκαμπάση καταγράφει με τόλμη και αυθεντικότητα τη διαδρομή μιας συνείδησης που αφυπνίζεται, αμφισβητεί, καταρρέει, μεταμορφώνεται και τελικά θυμάται όχι ποια πρέπει να γίνει, αλλά ποια ήταν πάντα.
Ένα βιβλίο για όσους αισθάνονται ότι η ζωή είναι κάτι περισσότερο από όσα φαίνονται. Για όσους διαισθάνονται ότι πίσω από κάθε εμπειρία κρύβεται ένα βαθύτερο νόημα.
Για όσους είναι έτοιμοι να επιστρέψουν στην παρουσία. Γιατί ίσως η ψυχή δεν ήρθε εδώ για να γίνει καλύτερη. Ήρθε για να βιώσει. Να θυμηθεί. Να αγαπήσει.
Και να αναγνωρίσει μέσα στην ατέλεια της ανθρώπινης εμπειρίας την τελειότητα της ύπαρξής της.
Γιατί η μεγαλύτερη περιπέτεια δεν είναι να ανακαλύψεις τον κόσμο.
Είναι να θυμηθείς ποιος είσαι.
Ο Ομάρ, η Αϊσά, ο Αχμέτ και τόσα άλλα παιδιά με τη δική τους φωνή, αφηγούνται ιστορίες πολέμου, ξεριζωμού και προσφυγιάς. Ιστορίες για ανθρώπους και σπίτια που χάθηκαν, σχολεία που γκρεμίστηκαν, θάλασσες που έγιναν δρόμοι και σύνορα που δοκίμασαν την ανθρώπινη αντοχή.
Μια ποιητική συλλογή – μαρτυρία για τη δύναμη των παιδιών να ονειρεύονται ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω τους έχει καταρρεύσει και η ειρήνη είναι μια μακρινή ανάμνηση.
Ένα βιβλίο που μας καλεί όχι μόνο να ακούσουμε τις ιστορίες τους, αλλά και να αναγνωρίσουμε σε αυτές τη δική μας ανθρωπιά.
