Μια γυναίκα χωρίς ταυτότητα και αυτοπροσδιορισμό γίνεται σκεύος ηδονής ενός άλλου ανθρώπου και, κυρίως, του ίδιου της του εαυτού. Παραδίνεται στις ορμές της φαντασίας της και γίνεται, ήρεμα και απαλά, ενώ ένα μυστήριο απλώνεται στον χώρο, «ένα» με τη σάρκα της, δίνοντας στον εαυτό της αυτό που κάθε φορά αποζητά.
Μία συλλογή πενήντα τεσσάρων ποιημάτων για τον παλμό του έρωτα από την αυγή έως τον απόηχό του στο ηλιοβασίλεμα,
ιδανική για κάθε ερωτευμένη ή πληγωμένη ψυχή.
Ζήσαμε δυο ζωές.
Εκείνη που χρωστούσαμε. Κι εκείνη που κρατήσαμε κρυφή,
ακόμη και από μας.
Συμπορευτήκαμε κι έπειτα χαθήκαμε. Σχεδόν.
Δεν είμαστε άνθρωποι που αναζητούν την ψυχή τους.
Είμαστε ψυχές που ταξιδεύουν μέσα στην ανθρώπινη εμπειρία.
Μέσα από τις σχέσεις, τις απώλειες, τη χαρά, τον πόνο, τη μητρότητα, τον έρωτα και τη σιωπή, συλλέγουμε εμπειρίες αναζητώντας εκείνο που ποτέ δεν χάθηκε πραγματικά. Τον εαυτό μας.
Η Ελένη Καρκαμπάση καταγράφει με τόλμη και αυθεντικότητα τη διαδρομή μιας συνείδησης που αφυπνίζεται, αμφισβητεί, καταρρέει, μεταμορφώνεται και τελικά θυμάται όχι ποια πρέπει να γίνει, αλλά ποια ήταν πάντα.
Ένα βιβλίο για όσους αισθάνονται ότι η ζωή είναι κάτι περισσότερο από όσα φαίνονται. Για όσους διαισθάνονται ότι πίσω από κάθε εμπειρία κρύβεται ένα βαθύτερο νόημα.
Για όσους είναι έτοιμοι να επιστρέψουν στην παρουσία. Γιατί ίσως η ψυχή δεν ήρθε εδώ για να γίνει καλύτερη. Ήρθε για να βιώσει. Να θυμηθεί. Να αγαπήσει.
Και να αναγνωρίσει μέσα στην ατέλεια της ανθρώπινης εμπειρίας την τελειότητα της ύπαρξής της.
Γιατί η μεγαλύτερη περιπέτεια δεν είναι να ανακαλύψεις τον κόσμο.
Είναι να θυμηθείς ποιος είσαι.
Ο «Ήχος Ψυχής» είναι μια μικρή συλλογή ποιημάτων εσωτερικής αφύπνισης, προσωπικής ανάπτυξης, εσώτερης θεραπείας, μια δημιουργική έκφραση σαν διαλογισμός.
Η ποιήτρια Λένα Τριάντη σε αυτή τη συλλογή, μέσω του γραπτού λόγου, δημιουργεί υπαρξιακούς συλλογισμούς, με τους οποίους πορεύεται στην καθημερινότητά της προς την πνευματικότητα.
Συλλογισμοί υπαρξιακοί, όπως τι είναι η ψυχή και ποιο το νόημα της επίγειας ζωής.
Μια υπέροχη ποιητική συλλογή για παιδικά σχολικής και προσχολικής ηλικίας.
Μια ποιητική συλλογή που δημιουργεί εικόνες.
Μια ποιητική συλλογή για αυτά που δεν τολμούμε να πούμε.
Μία υπερβατική συνάντηση τεσσάρων ηρώων που σχοινοβατούν μεταξύ πραγματικότητας και πιθανότητας. Μία αλληγορία για τη θλιβερή μοίρα του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος διανύει τον αιώνα της μαζικής αποξένωσης. Ένα έργο-υπενθύμιση πως δεν μπορούμε να μείνουμε απαθείς μπροστά στο θέαμα μιας κοινωνίας που βυθίζεται στη μοναξιά.
Το «Πάντοτε σαν τώρα ήμουν» αποτελεί την πρώτη ποιητική συλλογή της Μαρίας Γιαννακάκη. Μέσα από τους στίχους της, η δημιουργός χρησιμοποιεί την ποίηση ως τον ιδανικό «φακό» για να παρατηρήσει τις ανθρώπινες σχέσεις, τους κύκλους της ζωής και τους ρόλους του θύτη και του θύματος που εναλλάσσονται στην καθημερινότητά μας. Μια συλλογή που μιλά την κοινή, παγκόσμια γλώσσα των συναισθημάτων.
Πίσω από κάθε στροφή, ένας ψίθυρος. Σε κάθε σελίδα, μια αποκάλυψη. Οι ήρωες των ιστοριών αυτών δεν είναι ξένοι· είναι κομμάτια μας — εύθραυστοι, ένοχοι, ανθρώπινοι.
Μέσα από τις διαδρομές τους, ο αναγνώστης βυθίζεται στη σύνθετη υφή της ανθρώπινης φύσης, συναντά τους φόβους που δεν ονομάζουμε, τις ενοχές που αποσιωπούμε, τις αλήθειες που αποφεύγουμε.
Γιατί ο πραγματικός τρόμος δεν κατοικεί στα σκοτεινά σοκάκια του έξω κόσμου, αλλά στα πιο κρυφά δωμάτια του εαυτού μας.
Μια τρυφερή ιστορία αγάπης, μυστικών και συμφιλίωσης ξεδιπλώνεται αργά, αποκαλύπτοντας πόσο βαθιά μπορούν να επηρεάσουν οι επιλογές του παρελθόντος τις ζωές των ανθρώπων.
Ο Λέανδρος βρίσκεται μπροστά σε ένα σταυροδρόμι. Δύο κόσμοι, δύο οικογένειες και τέσσερις άνθρωποι που τον αγαπούν με διαφορετικό τρόπο. Πώς μπορεί να χωρέσει κανείς δύο αλήθειες μέσα στην ίδια καρδιά; Πώς αντιμετωπίζεις μια αποκάλυψη που αλλάζει όσα πίστευες για τον εαυτό σου;
Οι σελίδες εδώ πέρα στροφάρουν γύρω από τον έρωτα, το πάθος, τον πόθο, τον πόνο, τη ματαίωση, την παραφροσύνη και τη χαμένη ελπίδα, με ηλιαχτίδες ειρήνης και αφυπνισμένης φιλοδοξίας για μια ιδέα μεγαλύτερη από τον ίδιο εαυτό. Εδώ κατοικούν παρελθοντικοί έρωτες, παρανοϊκές στιγμές, σπασμένες ψυχές, αναπυρωμένα πάθη, αιώνια δευτερόλεπτα, ζωντανά όνειρα και ατόφια συναισθήματα. Παντρεύοντας το πνεύμα με την ψυχή, γεννήθηκε αυτή η ποιητική συλλογή, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο έρωτας είναι ένα μωρό που κλαίει γελώντας.
Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας περιλαμβάνει δέκα ιστορίες ανθρώπων της διπλανής πόρτας. Μέσα από τις σελίδες του ξεδιπλώνονται οι ζωές τους. Άνδρες και γυναίκες, προσπαθώντας να ξεφύγουν από τον εαυτόν τους, χάνονται στον σκληρό λαβύρινθο των εξαρτήσεων, αδιαφορώντας για την οδύνη που προκαλούν στους δικούς τους.
Η παρούσα ποιητική συλλογή εξετάζει παγκόσμια κοινωνικά προβλήματα, επισημαίνοντας την αδικία, την απληστία, καθώς και τον ανθρώπινο πόνο. Υπό την έννοια αυτή, θα μπορούσε να θεωρηθεί οικουμενική, κοινωνική αλλά και στοχαστική, καθώς επιχειρεί να ωθήσει το άτομο να κατανοήσει την κρίση του σύγχρονου πολιτισμού, αλλά και τη θέση του μέσα σε έναν σκληρό και ανελεύθερο κόσμο. Ωστόσο, είναι και στρατευμένη, αφού, εντέλει, επιδιώκει να αφυπνίσει τον αναγνώστη ως προς την αξία της ζωής και την ανάγκη της πολιτικής και κοινωνικής του ολοκλήρωσης.
Μια γλυκιά ιστορία για τη δύναμη
της διαφορετικότητας και της καλοσύνης.
Ένα παραμύθι για μικρούς και μεγάλους,
που θυμίζει πως η μοναδικότητά μας είναι δώρο.
Αφού ΜΟΝΟ όταν αποδεχόμαστε ο ένας τον άλλο,
ο κόσμος γίνεται πιο φωτεινός.
