Καὶ ἐγένετο φῶς

Η παρούσα ποιητική συλλογή εξετάζει παγκόσμια κοινωνικά προβλήματα, επισημαίνοντας την αδικία, την απληστία, καθώς και τον ανθρώπινο πόνο. Υπό την έννοια αυτή, θα μπορούσε να θεωρηθεί οικουμενική, κοινωνική αλλά και στοχαστική, καθώς επιχειρεί να ωθήσει το άτομο να κατανοήσει την κρίση του σύγχρονου πολιτισμού, αλλά και τη θέση του μέσα σε έναν σκληρό και ανελεύθερο κόσμο. Ωστόσο, είναι και στρατευμένη, αφού, εντέλει, επιδιώκει να αφυπνίσει τον αναγνώστη ως προς την αξία της ζωής και την ανάγκη της πολιτικής και κοινωνικής του ολοκλήρωσης.

Είναι στιγμές που μαζί σου νιώθω πιο ευαίσθητος και από την νύμφη πριν γίνει χρυσαλίδα. Όταν ερωτεύεται ο άνθρωπος γίνεται πιο διάφανο το δέρμα του, σαν να πετάγονται οι φλέβες του και γίνονται ανάγλυφα ποτάμια πάνω του. Και όπως είναι έτσι λεπτό και διάφανο, μοιάζει με εύθραυστο γυαλί.
Στους μεγάλους έρωτες και στα μεγάλα λόγια, ακόμα και το ανάλαφρο εκείνο πέταγμα των φτερών μιας πεταλούδας κόβει είτε σαν ξυράφι, είτε σαν καλά ακονισμένο μαχαίρι.

Ένα βιβλίο ποιητικής πρόζας όπου ο λόγος αρθρώνεται με αμεσότητα και αναμετριέται με το δίπολο του έρωτα και του θανάτου αποτελώντας έμπνευση για τη ζωή.

Πάντα οι λέξεις θα φτάνουν πρώτες
στο φωτοφίνις
της άκλιτης επιβίωσης.
Γλυκομίλητα ροκανίδια
να δεσμεύουν την τρυφερή, μονοκόμματη ρουτίνα
μιας κατασκευασμένης ανάμνησης.

«….Κι εκείνες οι συλλαβές που ποτέ δεν τερματίσουν και μείνουν σιωπηλές στης λήθης τον άηχο κύκλο, αγάπησε τις κατιτίς περισσότερο – πέρα απ’ τις πέντε αισθήσεις.
Στα ανείπωτα συνώνυμα ακουμπά το μεράκι του στίχου…»