Καὶ ἐγένετο φῶς

Οι σελίδες εδώ πέρα στροφάρουν γύρω από τον έρωτα, το πάθος, τον πόθο, τον πόνο, τη ματαίωση, την παραφροσύνη και τη χαμένη ελπίδα, με ηλιαχτίδες ειρήνης και αφυπνισμένης φιλοδοξίας για μια ιδέα μεγαλύτερη από τον ίδιο εαυτό. Εδώ κατοικούν παρελθοντικοί έρωτες, παρανοϊκές στιγμές, σπασμένες ψυχές, αναπυρωμένα πάθη, αιώνια δευτερόλεπτα, ζωντανά όνειρα και ατόφια συναισθήματα. Παντρεύοντας το πνεύμα με την ψυχή, γεννήθηκε αυτή η ποιητική συλλογή, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο έρωτας είναι ένα μωρό που κλαίει γελώντας.

Ο ήρωας ξεκινά έναν νέο κύκλο ζωής, αναζητώντας το βαθύτερο νόημα της ύπαρξης και πορεύεται προς την ψυχική του αρμονία. Μέσα από την προσωπική του διαδρομή, γεννιέται η επιθυμία για έναν κόσμο δικαιότερο, φωτισμένο από τις αρετές που ολοκληρώνουν τον άνθρωπο.
Με ενδοσκόπηση και αυθεντικότητα, στέκεται απέναντι στους πειρασμούς και στις αντιφατικές κατευθύνσεις της ζωής. Η αλήθεια γίνεται ο φάρος του· πολύτιμη και απαραίτητη για να φτάσει στη βαθύτερη κατανόηση και τη γνήσια γνώση.

Με στοχαστική ματιά και φιλοσοφική διάθεση, αγγίζει υψηλές κορυφές υπαρξιακού προβληματισμού, παρασύροντας τον αναγνώστη σε ορίζοντες σπάνιους, εκεί όπου η σκέψη συναντά την ψυχή.

Τώρα άνθισε εμπρός μου
το ουρλιαχτό απ’ τον βυθό της αλουπότρυπας.
Είχα καιρό να τυφλωθώ,
εδώ στο μαύρο έρημο λαγούμι.
Ένα κουρέλι αλυχτά στον άνεμο,
μαυροκόκκινο σαν αίμα ταύρου.