Ένας δόκτωρ και ο σκύλος του
Ο δρ Σμάρτι είναι πολύ πετυχημένος στη δουλειά του. Ωστόσο, συχνά προσπαθεί να ερμηνεύσει τα πάντα ορθολογιστικά, μέσα από άκαμπτους κανόνες και λογικά επιχειρήματα. Υπεραναλύει. Η Μία, αντίθετα, δεν προσπαθεί τόσο να αποδείξει όσο να βιώσει: τη στιγμή, την αλήθεια, την ομορφιά, τη ζωή. Μέσα στην απλότητά της, ανακαλύπτει το νόημα χωρίς να το αναζητά και μας το προσφέρει απλόχερα, αφυπνίζοντάς μας από τον λήθαργο της σύγχρονης ζωής.
Ο δρ Σμάρτι συμβολίζει τη φωνή της λογικής, τον άκαμπτο ορθολογισμό, αλλά και την παιδικότητα που χάσαμε μεγαλώνοντας. Η Μία συμβολίζει τη φωνή της καρδιάς, την ανεμελιά και τις αυθεντικές αξίες της ζωής, που συχνά επισκιάζονται από τις απαιτήσεις της ενήλικης ζωής και τις κοινωνικές προσδοκίες. Οι δύο ήρωες χρειάζονται ο ένας τον άλλον, όπως ακριβώς και οι δύο αυτές φωνές, της λογικής και της καρδιάς, δεν είναι τόσο αντίθετες όσο συμπληρωματικές.
