Ροδώνας

Μια γυναίκα χωρίς ταυτότητα και αυτοπροσδιορισμό γίνεται σκεύος ηδονής ενός άλλου ανθρώπου και, κυρίως, του ίδιου της του εαυτού. Παραδίνεται στις ορμές της φαντασίας της και γίνεται, ήρεμα και απαλά, ενώ ένα μυστήριο απλώνεται στον χώρο, «ένα» με τη σάρκα της, δίνοντας στον εαυτό της αυτό που κάθε φορά αποζητά.

Οι σελίδες εδώ πέρα στροφάρουν γύρω από τον έρωτα, το πάθος, τον πόθο, τον πόνο, τη ματαίωση, την παραφροσύνη και τη χαμένη ελπίδα, με ηλιαχτίδες ειρήνης και αφυπνισμένης φιλοδοξίας για μια ιδέα μεγαλύτερη από τον ίδιο εαυτό. Εδώ κατοικούν παρελθοντικοί έρωτες, παρανοϊκές στιγμές, σπασμένες ψυχές, αναπυρωμένα πάθη, αιώνια δευτερόλεπτα, ζωντανά όνειρα και ατόφια συναισθήματα. Παντρεύοντας το πνεύμα με την ψυχή, γεννήθηκε αυτή η ποιητική συλλογή, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο έρωτας είναι ένα μωρό που κλαίει γελώντας.