Ροδώνας

Τριάντα πέντε ποιήματα που κινούνται στο μεταίχμιο του πόθου και της απώλειας, εκεί όπου «του λύκου πείνα» γίνεται ο έρωτας και η ίδια η ζωή. Έμμετρος και ομοιοκατάληκτος, ο λόγος εδώ κρατά τον ρυθμό και τη μουσικότητα του στίχου, μα μιλά για πράγματα διαχρονικά: για τις αγάπες που δεν έγιναν ποτέ, για τη θάλασσα και τα πουλιά που ρεμβάζουν στο πέλαγος, για τον Βαρδάρη που φέρνει «φάλτσες μυρωδιές», για τις τσιγγάνες που διαβάζουν τη γραμμή της καρδιάς, για τον φόβο της νύχτας και τη λύτρωση της ποίησης.

Μέσα από εικόνες που άλλοτε πληγώνουν κι άλλοτε παρηγορούν —ο ήλιος που βουτά στη γη και αποκοιμιέται, το άδειο τρένο με τις σπασμένες ράγες, η σάρκα που γίνεται «διάφανη εσάρπα»— η συλλογή χαρτογραφεί έναν εσωτερικό κόσμο όπου ο πόνος και η ομορφιά αναπνέουν μαζί.

Ποιήματα για να διαβαστούν αργά, δυνατά, σαν να τραγουδιούνται.

«Ήταν η Ποίηση που με έβγαλε απ’ το βάσανο,
αυτή τη γη να περπατώ χωρίς ν’ αγγίζω»

Μακρόστοιχη και πολυστρωματική ποίηση, που συχνά πειραματιζόμενη αποπειράται να αναδείξει την μακραίωνη δαψίλεια της Ελληνικής.

Οι σελίδες εδώ πέρα στροφάρουν γύρω από τον έρωτα, το πάθος, τον πόθο, τον πόνο, τη ματαίωση, την παραφροσύνη και τη χαμένη ελπίδα, με ηλιαχτίδες ειρήνης και αφυπνισμένης φιλοδοξίας για μια ιδέα μεγαλύτερη από τον ίδιο εαυτό. Εδώ κατοικούν παρελθοντικοί έρωτες, παρανοϊκές στιγμές, σπασμένες ψυχές, αναπυρωμένα πάθη, αιώνια δευτερόλεπτα, ζωντανά όνειρα και ατόφια συναισθήματα. Παντρεύοντας το πνεύμα με την ψυχή, γεννήθηκε αυτή η ποιητική συλλογή, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο έρωτας είναι ένα μωρό που κλαίει γελώντας.