Ένα βιβλίο αφιερωμένο στον πιο δυνατό και αρχέγονο παλμό της ύπαρξης: τον Έρωτα. Μια ποιητική συλλογή όπου οι λέξεις γίνονται το όχημα για να εξερευνηθούν τα βαθιά, έντονα και χαώδη ανθρώπινα συναισθήματα.
Τριάντα πέντε ποιήματα που κινούνται στο μεταίχμιο του πόθου και της απώλειας, εκεί όπου «του λύκου πείνα» γίνεται ο έρωτας και η ίδια η ζωή. Έμμετρος και ομοιοκατάληκτος, ο λόγος εδώ κρατά τον ρυθμό και τη μουσικότητα του στίχου, μα μιλά για πράγματα διαχρονικά: για τις αγάπες που δεν έγιναν ποτέ, για τη θάλασσα και τα πουλιά που ρεμβάζουν στο πέλαγος, για τον Βαρδάρη που φέρνει «φάλτσες μυρωδιές», για τις τσιγγάνες που διαβάζουν τη γραμμή της καρδιάς, για τον φόβο της νύχτας και τη λύτρωση της ποίησης.
Μέσα από εικόνες που άλλοτε πληγώνουν κι άλλοτε παρηγορούν —ο ήλιος που βουτά στη γη και αποκοιμιέται, το άδειο τρένο με τις σπασμένες ράγες, η σάρκα που γίνεται «διάφανη εσάρπα»— η συλλογή χαρτογραφεί έναν εσωτερικό κόσμο όπου ο πόνος και η ομορφιά αναπνέουν μαζί.
Ποιήματα για να διαβαστούν αργά, δυνατά, σαν να τραγουδιούνται.
«Ήταν η Ποίηση που με έβγαλε απ’ το βάσανο,
αυτή τη γη να περπατώ χωρίς ν’ αγγίζω»
Ο «Ήχος Ψυχής» είναι μια μικρή συλλογή ποιημάτων εσωτερικής αφύπνισης, προσωπικής ανάπτυξης, εσώτερης θεραπείας, μια δημιουργική έκφραση σαν διαλογισμός.
Η ποιήτρια Λένα Τριάντη σε αυτή τη συλλογή, μέσω του γραπτού λόγου, δημιουργεί υπαρξιακούς συλλογισμούς, με τους οποίους πορεύεται στην καθημερινότητά της προς την πνευματικότητα.
Συλλογισμοί υπαρξιακοί, όπως τι είναι η ψυχή και ποιο το νόημα της επίγειας ζωής.
Ο Ομάρ, η Αϊσά, ο Αχμέτ και τόσα άλλα παιδιά με τη δική τους φωνή, αφηγούνται ιστορίες πολέμου, ξεριζωμού και προσφυγιάς. Ιστορίες για ανθρώπους και σπίτια που χάθηκαν, σχολεία που γκρεμίστηκαν, θάλασσες που έγιναν δρόμοι και σύνορα που δοκίμασαν την ανθρώπινη αντοχή.
Μια ποιητική συλλογή – μαρτυρία για τη δύναμη των παιδιών να ονειρεύονται ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω τους έχει καταρρεύσει και η ειρήνη είναι μια μακρινή ανάμνηση.
Ένα βιβλίο που μας καλεί όχι μόνο να ακούσουμε τις ιστορίες τους, αλλά και να αναγνωρίσουμε σε αυτές τη δική μας ανθρωπιά.
Μια ποιητική διαδρομή ανάμεσα στο βίωμα και στη φαντασία.
Η Άννα Ραφαηλίδου συγκεντρώνει σε έξι θεματικές ενότητες ποιήματα εμπνευσμένα από τους σταθμούς της ζωής της και τους προορισμούς που τη διαμόρφωσαν. Με λόγο λιτό αλλά γεμάτο εικόνες, η συλλογή αυτή αποτυπώνει τα αέναα ταξίδια του νου και του σώματος, μετατρέποντας την προσωπική εμπειρία σε μια καθολική, ανθρώπινη εξομολόγηση.
Αληθινά βιώματα, μακρινές διαδρομές και εσωτερικές αναζητήσεις….
Ένα βιβλίο-πρόσκληση για όσους αναζητούν στην ποίηση ένα καταφύγιο, έναν καθρέφτη και, πάνω από όλα, έναν προορισμό.
Το «Πάντοτε σαν τώρα ήμουν» αποτελεί την πρώτη ποιητική συλλογή της Μαρίας Γιαννακάκη. Μέσα από τους στίχους της, η δημιουργός χρησιμοποιεί την ποίηση ως τον ιδανικό «φακό» για να παρατηρήσει τις ανθρώπινες σχέσεις, τους κύκλους της ζωής και τους ρόλους του θύτη και του θύματος που εναλλάσσονται στην καθημερινότητά μας. Μια συλλογή που μιλά την κοινή, παγκόσμια γλώσσα των συναισθημάτων.
Η παρούσα ποιητική συλλογή εξετάζει παγκόσμια κοινωνικά προβλήματα, επισημαίνοντας την αδικία, την απληστία, καθώς και τον ανθρώπινο πόνο. Υπό την έννοια αυτή, θα μπορούσε να θεωρηθεί οικουμενική, κοινωνική αλλά και στοχαστική, καθώς επιχειρεί να ωθήσει το άτομο να κατανοήσει την κρίση του σύγχρονου πολιτισμού, αλλά και τη θέση του μέσα σε έναν σκληρό και ανελεύθερο κόσμο. Ωστόσο, είναι και στρατευμένη, αφού, εντέλει, επιδιώκει να αφυπνίσει τον αναγνώστη ως προς την αξία της ζωής και την ανάγκη της πολιτικής και κοινωνικής του ολοκλήρωσης.
Οι σελίδες εδώ πέρα στροφάρουν γύρω από τον έρωτα, το πάθος, τον πόθο, τον πόνο, τη ματαίωση, την παραφροσύνη και τη χαμένη ελπίδα, με ηλιαχτίδες ειρήνης και αφυπνισμένης φιλοδοξίας για μια ιδέα μεγαλύτερη από τον ίδιο εαυτό. Εδώ κατοικούν παρελθοντικοί έρωτες, παρανοϊκές στιγμές, σπασμένες ψυχές, αναπυρωμένα πάθη, αιώνια δευτερόλεπτα, ζωντανά όνειρα και ατόφια συναισθήματα. Παντρεύοντας το πνεύμα με την ψυχή, γεννήθηκε αυτή η ποιητική συλλογή, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο έρωτας είναι ένα μωρό που κλαίει γελώντας.
Ζήσαμε δυο ζωές.
Εκείνη που χρωστούσαμε. Κι εκείνη που κρατήσαμε κρυφή,
ακόμη και από μας.
Συμπορευτήκαμε κι έπειτα χαθήκαμε. Σχεδόν.
Μία συλλογή πενήντα τεσσάρων ποιημάτων για τον παλμό του έρωτα από την αυγή έως τον απόηχό του στο ηλιοβασίλεμα,
ιδανική για κάθε ερωτευμένη ή πληγωμένη ψυχή.
Μια γυναίκα χωρίς ταυτότητα και αυτοπροσδιορισμό γίνεται σκεύος ηδονής ενός άλλου ανθρώπου και, κυρίως, του ίδιου της του εαυτού. Παραδίνεται στις ορμές της φαντασίας της και γίνεται, ήρεμα και απαλά, ενώ ένα μυστήριο απλώνεται στον χώρο, «ένα» με τη σάρκα της, δίνοντας στον εαυτό της αυτό που κάθε φορά αποζητά.
Σε τι να πιστέψω πια,
όταν το φως καταπίνεται από τη νύχτα;
Δεν πά’ να τα βρήκαν στο μοίρασμα…
Και περπατώ στη σκέψη,
χωρίς τα χείλη σου να ξεδιψούν τα δικά μου.
Τώρα άνθισε εμπρός μου
το ουρλιαχτό απ’ τον βυθό της αλουπότρυπας.
Είχα καιρό να τυφλωθώ,
εδώ στο μαύρο έρημο λαγούμι.
Ένα κουρέλι αλυχτά στον άνεμο,
μαυροκόκκινο σαν αίμα ταύρου.
Τέσσερις εποχές…
Τέσσερις διαφορετικές εκδοχές… για σένα, καρδιά μου.
Να επιλέγεις, να παραδίνεσαι… να αγαπάς και να αγαπιέσαι.
Πόσα μεγαλεία σού χαρίστηκαν άνθρωπε…
Γνωρίζεις;
Όταν μία ψυχή από τα κατάβαθα
ουρλιάζει προσπαθώντας να ακουστεί
ρωγμές… δημιουργεί.
Έτσι το φως καταδύεται…
την αγκαλιάζει…
και της δίνει το φιλί της ζωής που την επαναφέρει…
Ανάσες, αυτό είναι η ποίηση… ζωή.
Τι κρίμα, αλήθεια, να παραγκωνίζεται η ευγενέστατη αυτή μορφή του λόγου!
Είναι η τρυφερότερη γλώσσα για τις τρυφερές ηλικίες του ανθρώπου, αλλά και για την κάθε ηλικία.
Είναι η γλώσσα που ανταποκρίνεται με ιδιαίτερη ευχαρίστηση, προσήλωση κι ευαισθησία, το πολυτιμότερο και δυνατότερο υλικό αυτού του κόσμου, τα παιδιά.
Μήπως ήρθε ο καιρός, γονείς, παιδαγωγοί, εκπαιδευτικοί, μα κι όλος ο κόσμος να ασχοληθεί πιο σοβαρά με την ποίηση;
Μήπως ήρθε ο καιρός, όλοι μας να ξεκινήσουμε από την παιδική ποίηση το ανάγνωσμα και τη μελέτη της, για μια πιο θετική προσέγγιση αυτής;
Μήπως ήρθε ο καιρός, να δούμε στην πράξη (και όχι μόνο στην θεωρία) τα πολλά οφέλη της παιδικής ποίησης στην ψυχή όλων και κυρίως των παιδιών;
