Ποίηση

Τέσσερις εποχές…
Τέσσερις διαφορετικές εκδοχές… για σένα, καρδιά μου.
Να επιλέγεις, να παραδίνεσαι… να αγαπάς και να αγαπιέσαι.
Πόσα μεγαλεία σού χαρίστηκαν άνθρωπε…
Γνωρίζεις;

Σὰν τί νὰ εἶναι ἡ ποίηση;
Ἀπόπλους σκέψης καὶ συναισθήματος,
Τῆς φαντασίας ἔκθεση,

Όταν μία ψυχή από τα κατάβαθα
ουρλιάζει προσπαθώντας να ακουστεί
ρωγμές… δημιουργεί.
Έτσι το φως καταδύεται…
την αγκαλιάζει…
και της δίνει το φιλί της ζωής που την επαναφέρει…
Ανάσες, αυτό είναι η ποίηση… ζωή.

Σε τι να πιστέψω πια,
όταν το φως καταπίνεται από τη νύχτα;
Δεν πά’ να τα βρήκαν στο μοίρασμα…
Και περπατώ στη σκέψη,
χωρίς τα χείλη σου να ξεδιψούν τα δικά μου.

Ζήσαμε δυο ζωές.
Εκείνη που χρωστούσαμε. Κι εκείνη που κρατήσαμε κρυφή,
ακόμη και από μας.
Συμπορευτήκαμε κι έπειτα χαθήκαμε. Σχεδόν.

Οι σελίδες εδώ πέρα στροφάρουν γύρω από τον έρωτα, το πάθος, τον πόθο, τον πόνο, τη ματαίωση, την παραφροσύνη και τη χαμένη ελπίδα, με ηλιαχτίδες ειρήνης και αφυπνισμένης φιλοδοξίας για μια ιδέα μεγαλύτερη από τον ίδιο εαυτό. Εδώ κατοικούν παρελθοντικοί έρωτες, παρανοϊκές στιγμές, σπασμένες ψυχές, αναπυρωμένα πάθη, αιώνια δευτερόλεπτα, ζωντανά όνειρα και ατόφια συναισθήματα. Παντρεύοντας το πνεύμα με την ψυχή, γεννήθηκε αυτή η ποιητική συλλογή, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο έρωτας είναι ένα μωρό που κλαίει γελώντας.

Σήμερα απλά μη μιλήσεις.
Στάσου κι άκουσε το βουητό της θάλασσας,
δες τον παλμό της αλμύρας της.
Απλά μη μιλήσεις.